Kırgınlıklarını, endişelerini, ön yargılarını. Yani insan oluşu göstermeden; olgun insanın payına düşeni, o gerçek sevgiyi ve ilgiliyi isteyemezsin hayattan. Kurnaz tilkiler gibi salladığın oltaların kendi cılız kuyruğuna saplanır, öylece döner durursun. Sesine kulak veren senin gibi çakallar olur. Kurt, kendi dağının yolundayken senin sesini duymaz inan!

     Toy atların  zihninde buldukları her boşluğa toynak çarpmalarına izin verirsen eğer; o uçsuz bucaksız manzaralara dört nala, dolu dizgin koşamazsın!

     Kuşlar korkarken de uçarlar, bu onları yollarından alıkoymaz. Aksine bilinmezliğin hayretiyle uçtukları gökler onlara eşsiz manzaralar gösterir.

Korkma; sen hem ağaç hem kuşsun! Hem köklerin hem kanatların var.

*

Bugün bana sorulan bir soruydu: Alış veriş mi, Veriş alış mı?

Veriş alış üzerinedir gerçeklik; Çünkü bir şeyi vermeden alamazsın.

Dikkatini, zamanını, ilgini, özverini, görünürlüğünü!

En çok da insan oluşunu saklarsan, kaybedersin!

Oturduğun tüm masalar insan dışı canlılarla olur.

Dağlar kabul etmedi insana verildi denilen o haysiyet; ancak kendi türünde anlam bulur.

      Saklamaya çalıştığın her ne varsa dünyaya gelişin gibi çırılçıplak ortada oysa. Acizliğin, korkuların, yenilgilerin, beklentilerin, yaraların; hepsi. Gidişin de aynı çıplak gerçeklikle olacak.

Karnı acıkan, kalbi kırılan, değer ve sevgi arayan, aciz ve kibirli bir varoluşun acizliği öyle ayan beyan ortadaki; duvarların yetmez.

*

Bugün okuduğum bir söz;

“Kamil olsa incitmezdi, Arif olsan incinmezdin.”

 Bütün gün içimde dolaştı bu söz, kalbimin duvarına astım. En çaresiz ve yalnız hissettiğimde gittiğim ahşap bir cami vardı yıllar önce gittiğim. Bugün bu söz beni oraya götürdü.

Aynı duvara yaslanıp ikindi güneşinin sızdığı boşluklardan o müthiş aydınlığı izledim.

Benim içimde çatlayan, sızan o aciz duygular; 

Bana böyle bir aydınlık verdi mi ? 

Verdiyse eğer, onu nerde izleyeceğim ? diye düşündüm.

*

Ne tuhaf. Yaratan başka kullarıyla yaraladığı kulunu yine kendi teselli ediyor. Sevginin büyüklüğüyle kıskançlığı aynı minvaldeyse eğer; sevme beni sevmen gereken kadar hiç kimseyi diyor sanki.

Kendine kızıp duran, pişman olan insanın önüne acizlik aynasını koyuyor ki unutmasın! 

Ayak uçlarına mahcup mahcup bakan çocuğun başını yine o okşuyor en gerçek sevgiyle.