Her şey kendini var etmekle ilgili ve bu önce kabul ile başlıyor.

Kabul etmek de kendini tanımak ve buna gönüllü olmayı istiyor peşinen.

Kendine merak duymak ve bu yolda deneyerek yol almak, gerektiğinde-sıkıldığında (ki bu duygu hayatının bir üst leveline geç sinyalidir.) yolu değiştirmek ve tüm bu durumların normal süreçler olduğunun kabulünü içeriyor.

Beklediğin her şey kendinde var ettiklerin olmalı ki karşılık bulsun. Nihayetinde insan kendinde olanı yansıtıyor.

Aynalık etmek gibi bir derdin varsa önce aynanı silmelisin.

 Ki bu da sağlam irade ve gerçek ilgi istiyor. Kendine bakma cesareti…

Kendini tanımak; kendinle geçirdiğin sessiz ve anlayışlı anları, manzaraları da istiyor senden. 

Neden korkuyor insan kendini tanımaktan, gücünü keşfetmekten bilmiyorum. 

Alışıla gelmişlik ve öngörülemezlik kabul ama heyecanı ve seyrin güzelliği de tam da burada.

Hayat içinden bir kere geçerken olanı olduğu gibi kabul edip yola devam etmek için cesaret etmek, kendini  her defasında tekrar anlayarak keşfetmek çok değerli. Bu sebeple ki;

Kendi hikayeni başkasına yazdıramazsın. İçine sinmez.